Alpensprookjes in een winters Beieren

Updated: May 2

Wat een waardeloze winter was het dit jaar toch. De landschapsfotograaf hield nauwlettend de 14-daagse weersvoorspelling in de gaten maar er leek maar geen einde te komen aan het lage drukgebied en de zuid-westenwind. Met de onontkenbare klimaatverandering als reden, hield niemand er rekening mee dat het deze winter überhaupt nog wit zou worden. Des te blijer was ik toen het Duits verkeersbureau mij vroeg om naar Beieren af te reizen. Wie ein Kind so froh! Voor ik het wist zag ik in de verte de besneeuwde bergtoppen al aan de horizon verschijnen. Dit was een opluchting. Ik naakte me de laatste dagen voor mijn vertrek eerlijk gezegd een beetje zorgen over de wel erg matige weersomstandigheden, zelfs in dit toch redelijk sneeuwzekere gebied.


Schwangau Het plan was deze week om van West naar Oost te trekken. Omdat Beieren simpelweg te groot is besloot ik (met pijn in het hart) de regio Oberstdorf letterlijk links te laten liggen en m'n reis in Schwangau te starten. Schwangau kennen we voornamelijk van kasteel Neuschwanstein. Het Disney-in-real-life- sprookjeskasteel was een prestigeproject van de excentrieke Koning Lodewijk II van eieren en behoort ook tegenwoordig nog altijd tot 's werelds meest imposante bouwwerken. dat je niet verbazen dat Neuschwanstein een echte tourist trap kan zijn. Kan zijn, zeg ik er meteen bij want in de vroege uurtjes en dan met name buiten het zomerseizoen om, zijn er zoals op zo veel plekken nog maar weinig mensen te vinden. Zo was het ook op mijn eerste ochtend in Beieren. Wat ook wel makkelijk is bij mijn manier van fotograferen, is dat ik niet achteraan in rij hoef te sluiten omdat ik perse naar binnen wil. Nee, ik vind foto's van het buitenaanzicht toch mooier dus zoek ik een rustig plekje op en weet zo vaak de mensenmassa te mijden. Het klassieke uitzicht op Neuschwanstein heb je vanaf de Mariënbrücke, een voetbrug over een kloof aan de achterzijde (Vanaf Hohenschwangau) van het kasteel. Ik schoot snel een paar fotootjes en vervolgde mijn weg naar de Tegelbergbahn. Mijn doel was om de voorzijde van Neuschwanstein vanuit het gondelraampje van de Tegelbergbahn te fotograferen; Zo had je namelijk een mooi uitzicht op de bergtoppen achter het kasteel. In de winter is dit eigenlijk de enige manier om deze foto te maken want alle wandelpaden naar de Tegelberg zijn dan vrijwel altijd gesloten. Het was een verdeeld succes; De bergtoppen waren niet zichtbaar vanwege de laaghangende bewolking. Een hele welkome verrassing was dat dit ook het geval bleek te zijn op de top van de Tegelberg. De besneeuwde bomen in de mist zagen erg mysterieus en sfeervol uit. Na een goeie bak koffie in het Bergrestaurant daalde ik af naar het dal en typte ik mijn volgende bestemming in op mijn navigatiesysteem; Garmisch Partenkirchen.

Het klassieke uitzicht op Neuschwanstein

De Sankt Coloman kerk in Hohenschwangau

Uitzicht op Neuschwanstein vanuit het raampje van de gondel naar de Tegelberg

Schloss Hohenschwangau

Bomen in sneeuw en mist op de Tegelberg

Op de top van de Tegelberg


Zugspitze Hij tikt de 2962 meter aan. Daarmee is de Zugspitze ook meteen het hoogste punt van Duitsland. Iets ten Zuiden van de bekende wintersportplaats Garmisch Partenkirchen liggend bied de Zugspitze een imponerend uitzicht over de besneeuwde Alpenreuzen van Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Tenminste, bij helder weer. Helaas was dit vandaag niet het geval. Het zicht was nagenoeg nul. Ondanks het slechte zicht had ik toch het idee dat ik de hoogte kon voelen; Ik keek eventjes op mijn telefoon die aangaf dat de temperatuur -13 was. Een heel verschil met de 2 graden bij het dalstation.

Omdat de beklimming met de gondel was gedaan, besloot ik terug te reizen met de bergtrein. Dit duurde al in z'n totaliteit iets langer, maar zorgde tegelijkertijd ook dat ik weer van andere uitzichten on genieten. Eenmaal beneden begon het al te schemeren en werd het langzamerhand tijd om naar mijn splaapplek in Mittenwald te rijden.

Wetterstein massief. Top van de Zugspitze is in de wolken.

Zugspitzebahn

Sneeuwschuiven aan de zuid-helling van de Zugspitze



Kochelsee

Na een veel te kort verblijf in Mittenwald pakte ik de volgende ochtend mijn koffer snel weer in om de zonsopkomst te kunnen fotograferen. Na veel wikken en wegen had ik besloten om naar de Kochelsee te rijden. Onder de landschapsfotografen zijn de charmante boothuisjes graag gefotografeerde motieven. Dit bleek ook meteen toen ik in de ochtendschemer bij de parkeerplaats een meneer mét statief richting de huisjes zag wandelen. Al snel raakte ik aan de praat met de collega fotograaf. Hij vertelde dat hij in Schongau woonde en dat je op deze plek aan de Kochelsee eigenlijk nooit alleen staat te fotograferen. 'Dat herken ik eigenlijk wel aan fotograferen in Nederland' vertelde ik de Duitse fotograaf. De zon kwam schuin achter ons op en scheen eigenlijk perfect op de besneeuwde toppen van de Herzogstand, die als achtergrond in de boothuisjesfoto fungeerden.

De boothuisjes van de Kochelsee

Kochelsee

Landelijk uitzicht op de Herzogstand

Het Barokke klooster van Benediktbeuern


Wendelstein Ik haastte mij naar het dalstation van de Wendelsteinbahn. De eerste gondel omhoog zou volgens het schema om half tien vertrekken. Misschien al te laat voor het beste licht. Toch had ik er vertrouwen in dat boven op de berg het wel eens heel mooi kon zijn. Het licht was de hele ochtend al ideaal en het weer was in tegenstelling tot tijdens mijn bezoek aan de Zugspitze en de Tegelberg, compleet helder. Ik zat samen de gondelbediende als enige in de gondel. IJskristallen op het raam reflecteerden het zonlicht en onder ons spotte ik een kudde wilde edelherten die in het naaldbos van de eerste zonnestralen genoten. Het was vandaag Kaiserwetter! Eenmaal boven gekomen besefte ik dat ik een hele goede beslissing had genomen om de Wendelstein vandaag te bezoeken. Afgezien van een handjevol personeel was ik de enige bezoeker. Vanaf het besneeuwde terras zag ik de Wendelsteinkirchl, die regelrecht uit de Disneyfilm 'Frozen' leek te komen. De hoogste kerk van Duitsland was compleet bedekt met ijs. Omdat de wandelpaden op de berg niet sneeuwvrij waren besloot ik de drone eventjes uit te laten om de kerk goed in beeld te kunnen krijgen. De beelden die ik op m'n displayschermpje zag waren surrealistisch mooi.

Wendelsteinkirchl

Wendelsteinkirchl

Rauschberg

Met de mooie zonsopkomstsessie aan de Kochelsee en de adembenemende dronevlucht over de Wendelstein kon mijn dag al niet meer kapot. Ik zat dan ook vol voldoening in de auto onderweg naar mijn volgende hotel in Ruhpolding. Naast het wintersportplaatsje ligt een andere hele mooie berg, namelijk de Rauschberg. Toen ik bij de parkeerplaats van de Rauschbergbahn arriveerde, zag ik dat ik in tegenstelling tot de vroege gondelrit naar de Wendelstein, ik nu niet alleen was. Deze keer werd de gondel gedeeld met ongeveer 15 andere personen, het merendeel Duitsers, een groepje Polen en ik meende een stelletje Amerikaans Engels te horen spreken. Boven op de Rauschberg rook ik direct de glühwein en braadworst. Het terras van het bergrestaurant was vol met mensen die heerlijk zaten te genieten van het winterzonnetje dat zich vandaag volop liet zien. Bovenop de Rauschberg zijn volop mogelijkheden om te wandelen en te skiën. Zonder echt een plan te hebben wandelde ik over de vers geprepareerde skipiste een stukje naar beneden, in de hoop er iets moois tegen te komen. Eigenlijk was het al mooi genoeg zo. De zon scheen door de onder de sneeuw bedolven dennentakken. Een alpenkauw hield mij nauwlettend in de gaten vanaf een boomtop. In de verte zag ik een berghut, waarbij de sneeuw bijna tot aan het dak reikte. Het was een echt Winterwunderland, daar boven op de Rauschberg.


Onderweg naar Ruhpolding

Kaiserwetter bij Rauschberg

Berghof bij Rauschberg

Berchtesgaden


Het is een controversiële bewering, maar het Berchtesgadener land is misschien wel het mooiste gebied in de Duitse Alpen. Het stadje kent naast een oud en knus historische stadskern ook veel natuurlijk schoon in de directe omgeving. De iconische berg De Watzmann torent hoog boven Berchtesgaden uit en wordt door velen beschouwd als één van de mooiste bergen van de Alpen. De kapel van Maria Gern, met uitzicht op de Watzmann is één de bekendste fotocomposities van de Duitse Alpen. Richting Ramsau rijd je naar het vaak-gefotografeerde bergmeer de Hintersee. Rijd je richting het Oostenrijkse Salzburg, vind je vlak voor de grensovergang de afslag naar de Clausfeld Panorama Straße. Na een serie haarspeldbochten zie je op deze weg zowel in Duitse als Oostenrijkse richting de meest prachtige vergezichten. Als je de borden naar Schönau volgt, kom je uit bij het schitterende Königssee. Schitterend, maar o zo toeristisch. Daarom wilde ik eens kijken of ik nog plekken kon vinden die minder bekend zijn. Voorbij de Hintersee is het nog een kilometertje of 3 doorrijden voordat je bent aangekomen bij de parkeerplaats van het Nazionalpark Berchtesgaden. Ik liet mijn auto achter en ging te voet verder. Zo in de luwte van de bergen was het koud! Na een dik uur wandelen arriveerde ik bij de Klausbachtaler Hängebrücke, een hangbrug die over een bescheiden riviertje was gespannen. "Deze kleine rivier zou over een paar maanden wel een enorme transformatie ondergaan met al dat smeltwater", dacht ik. Na nog enkele kilometers doorgewandeld te hebben keek ik op Google Maps en zag ik dat ik nog maar enkele honderden meters van de Oostenrijkse grens was verwijderd. Toch dacht ik dat het een goed idee was om terug te keren naar de auto omdat ik merkte dat de sneeuw steeds dieper en de stappen steeds zwaarder werden. Mijn horloge gaf aan dat het inmiddels al 3 uur 's middags was. De hoogste tijd om een zonsondergang locatie op te zoeken. In het algemeen geldt voor het fotograferen in de bergen dat je eigenlijk altijd een concreet plan nodig hebt. Er spelen meerdere factoren een rol die invloed kunnen hebben op de geplande foto; Zo moet je vaak rekening houden met de hoogte waar waar je begeeft. Zit je in een dal en kijk je tegen een hoge bergflank aan? Dan kan het zomaar zijn dat de zon midden op de dag achter de berg duikt en deze zich de rest van de dag niet meer laat zien.


Maria Gern kerk bij Berchtesgaden

De Watzmann

Kirchleitn Kapelle met uitzicht op Berchtesgaden

Ochtendsfeer bij Berchtesgaden



Kerk bij Ramsau bei Berchtesgaden


Bayerischer Wald

Er stond vandaag een flinke rit naar het oosten op het programma. De Alpen liet ik achter me en wisselde ik in voor het glooiende landschap van het Donaudal. Eindbestemming van vandaag zou het Nationalpark Bayerischer Wald zijn. Gelegen in de gelijknamige regio en liggend in het uiterste Zuid-Oosten van Beieren is het geografisch gezien voor Nederlanders niet de best bereikbare gebied van Duitsland. Ten tijde van de oude oorlog gold het gebied als een soort hinterland dat grensde aan het toen nog communistische Tsjecho-Slowakije. Tegenwoordig heeft met name het toerisme de regio weer goed op de kaart gezet. Het Bayerischer Wald geld zowel in de zomer als winter als een populaire reisbestemming voor met name de avontuurlijke toerist. In het bezoekerscentrum van het Nationalpark had ik een afspraak met ranger Andrea. Na een goeie kop koffie besloten een wandeling tussen de dierenverblijven te maken. Het erg ruim opgezette wildpark van het Bayerischer Wald was zeer de moeite waard. Voor het lynxen-verblijf stond een groepje fotografen met telelenzen geduldig te wachten op een moment waarop het majestueuze dier zich zou laten zien. Andrea vertelde dat er veel fotografen uit met name Italië en Nederland naar het wildpark kwamen. Na de lynxen bezochten we de elanden, wisenten en wolven. Na een handjevol foto's werd het tijd voor het pareltje van het Nationalpark: Het boomkroonpad. Ik had er inmiddels al een paar bezocht en blijf het altijd een indrukwekkende ervaring vinden om jezelf op grote hoogte tussen de boomtoppen te begeven. Aan het einde van de route werd de grote ei-vormige uitkijktoren zichtbaar. Een waanzinnig bouwwerk dat met een hoogte van 44 meter een adembenemend uitzicht over de hele omgeving bied.

Het was een perfecte afsluiter van een prachtige week in Beieren!

Op een heldere ochtend zijn vanuit het Bayerischer Wald de bergtoppen van de Alpen goed zichtbaar

Lynx in het wildpark van het Nationalpark Bayerischer Wald

Bayerischer Wald met uitzicht op de Alpentoppen

Rijp op de bomen in het Bayerischer Wald

Reënpaartje gesot in het Bayerischer Wald

Dode en jonge naaldbomen in het Bayerischer Wald

Het zonlicht schijnt op de besneeuwde bomen in het Bayeischer Wald

Zonsondergang in Passau


hghDorpsaanzicht nabij Passau

De basiliek van Passau tijdens het gouden uur

Fränkische Schweiz in het Noord-Oosten van Beieren

Stormwolken boven Gößweinstein in de Fränkische Schweiz




© 2020 Vincent Croce Photography