Reisfotografie

6 plekken in Pembrokeshire (Wales) die je niet mag missen

Staat Wales hoog op je verlanglijstje met reisbestemmingen? Dan bestaat er een goede kans dat je kiest voor een verblijf in het Zuid- Westen van dit sprookjesachtig mooie land. Pembrokeshire bestaat voor een groot deel  uit een Nationaal Park, dat zich vele kilometers uitstrekt over vrijwel de gehele kustlijn van het graafschap. In dit artikel lees je over 6 niet-te-missen plekken in deze wonderbaarlijk mooie regio.

1. Tenby

Vanuit de luchthaven van Cardiff (En in ons geval, Bristol) rijd je in een anderhalf uurtje naar de kustplaats Tenby. In het Welsh vertaalt Tenby zich naar ‘het fort van de vis’. Je kunt je hier een goede voorstelling van maken als je uitkijkt op de kleurrijke huizen op de oude stadsmuur die de natuurlijke haven van de stad omringd. Omdat de temperatuur die dag zeer aangenaam was (een graadje of 24) waren er veel strandgangers die genoten van het zonnetje. Met een beetje fantasie waande je jezelf in Cinqueterre. Of Amalfi. Maar dit was toch echt Tenby in Wales. En misschien nog wel mooier dan haar Italiaanse zusjes. Op zoek naar een goede plek om te fotograferen wandelden we (ik en mijn vrouw, Marjolein) de heuvel op, richting het Noorden. We zagen een hotel met een bescheiden terras dat misschien wel eens een mooi uitzicht over de baai kon bieden. Helaas voor ons, maar mooi voor de hotelgasten werd het terras beschut door een paar boompjes, die er voor zorgden dat je nét geen goed zicht op onder andere de kerk van Tenby had. We besloten dat we een zijstraatje insloegen, op zoek naar een beter punt. De heuvel was voornamelijk bebouwd met vorstelijke villa’s voorzien van prachtige terrastuinen, die uiteraard allemaal over het uitzicht beschikten waar wij nou precies naar op zoek waren.  Dan maar even de stoute schoenen aantrekken en aanbellen, dacht Marjolein. De bewoonster van het huis was een dame op leeftijd die ons meteen toegang bood tot haar voortuin. Toen we op het betegelde pad naar voren liepen werd duidelijk dat we het mooiste uitzicht van Tenby hadden. Wauw!

Tenby
Tenby

2. St. Govan's Chapel

Vanuit Tenby is het een dik halfuurtje rijden naar Saint Govan’s Chapel. Deze plek moest en zou ik bezoeken! Eerst even de achtergrondinformatie over dit merkwaardige bouwwerk. Naar verluid is de kapel zoals deze tegenwoordig nog steeds te zien is, gebouwd in de 13e eeuw na Christus. Echter zijn er aanwijzingen dat er delen van de kapel dateren uit de 6e eeuw N.C. toen volgens een oude legende de monnik Saint Govan een grot bewoonde die op dezelfde plek was gevestigd waar later de kapel is gebouwd. Naar verluid is het graf van Saint Govan precies onder het altaar die je aan de oostzijde in de kapel aantreft. Maar dat is nog niet het enige! Het schijnt dat als je alle traptreden telt als je naar beneden gaat, je altijd anders uitkomt als je naar boven gaat. Krijg je al kippenvel? Toen wij beneden kwamen werd de mysterieuze sfeer die toch al over deze plek heerst versterkt door het geluid van de ruige golven die met grof geweld kapotsloegen op de omringende kliffen.

St. Govan's Chapel

3. Marloes Sands

Marloes Sands had net zo goed een Nederlandse dame kunnen zijn, maar in dit geval verwijs ik naar het strand bij het Welshe plaatsje Marloes. Deze plek had ik opgeslagen in mijn google maps lijst met het idee de zonsopkomst te fotograferen tijdens onze eerste ochtend in Wales. Als je het niet gewend bent om links te rijden, leer je het hier binnen een uur. De weg naar Marloes was in te delen in de categorie ‘smal’. Gelukkig was er om 5:00 uur ’s ochtends nog weinig verkeer dus waren we binnen een klein half uurtje rijden op de plek van bestemming. Marloes Sands, tevens filmlocatie voor de film ‘Snowwhite and the huntsman (2011)’ is een redelijk afgelegen zandstrand, afgewisseld met een aantal serieuze rotsformaties. Tenminste, als het eb is. Bij vloed blijft er op een strook kiezels na, namelijk weinig van het strand over. En dat is jammer als je met een groothoeklens wil fotograferen; Ik had het idee om een compositie tussen de rotsen te zoeken. Helaas waren deze nu onbereikbaar door het hoge water. Dan maar switchen naar plan B. Ik zag een hoe mooi het wandelpad naar beneden kronkelde en probeerde deze opvallende lijnen te verwerken in een wijds shot. Net op tijd, want we voelden de eerste regendruppels al. De rest van de dag bleef het nat. Op z’n Welsh.

Marloes Sands
Marloes Sands

4. St. David's

Scrambled eggs, bacon, baked beans en sterke koffie. Dit is het ontbijt wat je nodig hebt als het buiten met bakken uit de lucht komt vallen. Het gaf ons de gelegenheid om in alle rust het programma van de dag door te nemen. Door het natte weer zou er van landschapsfotografie waarschijnlijk niet veel terecht komen, vreesden we. Gelukkig hadden we een goed alternatief bedacht. Op slechts 20 minuutjes rijden van onze B&B bevond zich het kleinste stadje van de UK, genaamd St. David’s. St. Davids heeft deze stadsrechten ooit verkregen in de 17e eeuw, dankzij de aanwezigheid van de gelijknamige kathedraal. St David’s Cathedral is dan ook meteen de belangrijkste bezienswaardigheid die de stad kent. Het gure weer leende zich uitstekend om een kijkje te nemen het imposante bouwwerk. In tegenstelling tot de meeste andere kerken waar ik ooit ben geweest, kun je in St David’s Cathedral werkelijk elk hoekje en ieder vertrek bezichtigen. Even ten zuiden van de stad bevind zich Porthclais, een natuurlijke haven die is verstevigd met een dikke muur, afstammend uit de Romeinse (!) tijd. Hier werd duidelijk dat het getijdeverschil erg groot is; We maakten een wandeling over het strand tussen de drooggelegen bootjes, maar konden door het snel stijgende zeewater dezelfde weg niet meer terug. Vanaf Porthclais is het mogelijk om via een mooie klifwandeling naar St Non’s te lopen. Dit is naar verluid de geboorteplaats van Saint David, naamgever van de eerdergenoemde stad. St Non’s Chapel biedt een waanzinnig uitzicht over de ruige kustlijn van St Bride’s Bay.

St. Non's Chapel bij St. David's

5. Abereiddy

In het Noorden van Pembrokeshire zijn nog veel prachtige landschappen te ontdekken. Het probleem is echter vaak dat het zo enorm uitgestrekt gebied betreft, dat er altijd keuzes gemaakt moeten worden. Dat is uiteraard jammer, maar geeft tegelijkertijd ook weer een reden om terug te keren. Mijn oog viel op ‘The Blue Lagoon’ een oude ineengestorte steengroeve, direct aan de kust, nu volgelopen met zeewater. Toen we aan kwamen gereden was het gezellig druk. Ondanks het regenachtige weer was de ruime parkeerplaats bij het strand goed gevuld. We zagen veel mensen in wetsuits. De reden hiervoor, zo bleek later, was dat dit een populaire plek is voor coasteering – een soort combinatie van water- en klimsport, uitgevonden in Pembrokeshire. Een paar daredevils maakten vanaf een steile wand acrobatische sprongen in het heldere water van the blue lagoon. Er hing een goeie, gezellige vibe op en rond het strand van Abereiddy. Veel foto’s heb ik helaas niet kunnen maken, maar spotte ik op het laatste moment nog een eenzame surfer die ik nog mooi in actie kon vastleggen.

Abereiddy
Abereiddy

6. Strumble Head

Na een halfuurtje slingerweg, arriveerden we op Strumble Head, een flinke rotspartij op zo’n 8 km ten oosten van de plaats Fishguard. Het weer was wisselvallig te noemen; hier en daar een drupje regen, maar tegelijkertijd liet de zon zich ook steeds vaker zien. Het leek alsof we naar het einde van de wereld reden. De wegen werden smaller en de laatste 10 km waren de cottages op één hand te tellen. Toen we de laatste bocht uitkwamen, verscheen het indrukwekkende uitzicht op de vuurtoren. Hoe bescheiden de vuurtoren van formaat is, des te imposanter is de ligging. Op een ovaalvormige rots van 34 meter hoog kijkt de Strumble Head Lighthouse uit over de Ierse Zee. Ik haastte me naar de rand van het wandelpad want ik had met een schuin oog de lucht met onheilspellende regenwolken al een tijdje in de gaten gehouden. Misschien nog tijd voor 1 goeie opname? Te laat! Het begon al te miezeren, en de enkele blauwen plekken in de lucht waren nu allemaal veranderd in grijs.  Ik besloot de buien toch even uit te zitten, in de hoop dat het wolkendek zou openbreken. Na 20 minuten was het zover! Tijdens het schuilen was er genoeg tijd geweest om na te denken over een mogelijke compositie. Direct naast het wandelpad dat naar de vuurtoren leidde was de bodem begroeid met bloeiende heide. Dat zou de perfecte voorgrond zijn! Na enkele foto’s te hebben genomen, voelde ik een paar druppels en snelde ik naar de auto. Het ‘yes’ gevoel overheerste; Het was een waardige laatste foto van Pembrokeshire. Maar…één ding is zeker: Ik moet ooit terug!

Strumble Head Lighthouse
Download Best WordPress Themes Free Download
Download Premium WordPress Themes Free
Download Premium WordPress Themes Free
Download WordPress Themes
online free course
download samsung firmware
Download Best WordPress Themes Free Download
udemy course download free